Octan oksytocyny 5 mg

Działanie rozpoczyna się od związania się ze specyficznym -receptorem hipofaminowym (OXTR) na błonie nieprążkowanych-komórek miazgi macicy. OXTR należy do rodziny receptorów sprzężonych z białkiem G (GPCR) i ma siedem domen transbłonowych. Jest to hormon peptydowy składający się z 9 aminokwasów, a ósmy aminokwas (leucyna) i trzeci aminokwas (izoleucyna) w jego strukturze molekularnej są kluczowymi miejscami rozpoznawania i wiązania się z -receptorem hipofaminowym. Wiązanie octanu -hipofaminy z OXTR jest wysoce specyficzne, jak dokładne dopasowanie klucza do zamka.

Podczas ciąży poziom ekspresji OXTR na-komórkach miazgi nieprążkowanej macicy znacznie wzrasta wraz z wiekiem ciążowym, osiągając zwłaszcza szczyt podczas porodu. To znacznie zwiększa wrażliwość macicy na substancję, zapewniając fizjologiczną podstawę do wywierania przez lek wpływu na indukcję i poród. Na przykład we wczesnej ciąży, ze względu na niską ekspresję OXTR, macica jest niewrażliwa na -hipofaminę; W późnej ciąży nawet niższe dawki -hipofaminy mogą powodować znaczne skurcze macicy.

Kiedy wiąże się z OXTR, aktywuje sprzężone białko G (G q/11), wywołując serię wewnątrzkomórkowych zdarzeń sygnalizacyjnych:
Aktywacja fosfolipazy C: Aktywowane białko G dodatkowo aktywuje fosfolipazę C - (PLC - ), promując hydrolizę difosforanu fosfoinozytolu (PIP2) na błonie komórkowej dooctan oksytocynytrifosforan inozytolu (IP3) i diacyloglicerol (DAG).
Uwalnianie jonów wapnia: IP3 wiąże się ze specyficznymi receptorami w siateczce sarkoplazmatycznej (SR), powodując, że SR uwalnia zmagazynowane jony wapnia (Ca2+) do cytoplazmy, co powoduje szybki wzrost wewnątrzkomórkowego stężenia Ca2+. Wewnątrzkomórkowe stężenie Ca2+ może wzrosnąć ze stanu spoczynku 10 ⁻⁷ M do 10 ⁻⁵ M.

Aktywacja kinazy białkowej C: DAG pozostaje na błonie komórkowej, aktywując kinazę białkową C (PKC). Aktywacja PKC dodatkowo aktywuje kaskadę kinaz białkowych aktywowanych mitogenami (MAPK), prowadząc do aktywacji fosfolipazy A2 (PLA2) i produkcji prostaglandyny E2 (PGE2). PGE2 nie tylko bezpośrednio pobudza skurcz nie-prążkowanej miazgi macicy, ale także reguluje lokalną aktywność fizjologiczną warstwy miazgi macicy poprzez sygnalizację parakrynną, wzmacniając efekt skurczu macicy.

Wzrost wewnątrzkomórkowego stężenia Ca2+jest bezpośrednią przyczyną skurczu nie-prążkowanej miazgi macicy. Konkretny proces wygląda następująco:
Tworzenie kompleksu kalmoduliny wapniowej: Ca2+ wiąże się z kalmoduliną (CaM), tworząc kompleks Ca2+- CaM.
Aktywacja kinazy łańcucha lekkiego miozyny: Kompleks Ca2+- CaM aktywuje kinazę łańcucha lekkiego miozyny (MLCK).
Fosforylacja miozyny: MLCK katalizuje fosforylację łańcucha lekkiego miozyny (MLC).
Interakcja z aktyną i miozyną: fosforylowana MLC oddziałuje z aktyną, tworząc poprzeczną pętlę mostkującą, powodując kurczliwość i powodując skurcz nie-prążkowanej miazgi macicy.

Skurcze macicy, które powoduje, zależą-od dawki:
Mała dawka: wywołuje głównie rytmiczne skurcze macicy, z częstotliwością skurczów około 2-4 razy na 10 minut, a każdy skurcz trwa 30-60 sekund. Ten wzór skurczów jest podobny do skurczów fizjologicznych, co pomaga w przyspieszeniu postępu porodu i ułatwia płynny poród płodu.
Wysoka dawka: może wywołać sztywne skurcze macicy, utrzymując warstwę miazgi macicy w ciągłym stanie skurczu. Skurcz ten może szybko uciskać naczynia krwionośne w warstwie miazgi macicy, skutecznie zamykać zatoki krwionośne na powierzchni odwarstwienia łożyska, zmniejszać krwawienie poporodowe i odgrywać kluczową rolę w zapobieganiu i leczeniu krwawień poporodowych.

Wysokie stężenia octanu -hipofaminy mogą również sprzyjać dojrzewaniu szyjki macicy poprzez promowanie aktywności syntazy prostaglandyn w tkance szyjki macicy, przyspieszając degradację włókien kolagenowych i przebudowę macierzy
Zwiększona synteza prostaglandyn: Zwiększona aktywność syntazy prostaglandyn prowadzi do wzrostu syntezy prostaglandyn. Prostaglandyny mogą regulować metabolizm macierzy pozakomórkowej szyjki macicy, promować aktywność kolagenazy i rozkładać włókna kolagenowe w szyjce macicy.

Zmiękczenie i rozszerzenie szyjki macicy: Jednocześnie prostaglandyny mogą zwiększać wilgotność i zawartość elastyny ​​w szyjce macicy, zmiękczając ją i rozszerzając. Proces ten stwarza sprzyjające warunki do porodu drogą pochwową, umożliwiając płódowi płynniejsze przejście przez szyjkę macicy. Na przykład podczas indukcji porodu może nie tylko bezpośrednio oddziaływać na-nieprążkowaną miazgę macicy, wywołując skurcze macicy, ale także wspomagać dojrzewanie szyjki macicy, skracać proces porodu i poprawiać wskaźnik powodzenia porodu drogą pochwową.

Ma także działanie skurczowe na komórki mioepitelialne otaczające grochy gruczołu sutkowego. Gałęzie zrazikowe piersi są otoczone kurczliwymi komórkami mioepitelialnymi, które są bardzo wrażliwe na -octan hipofaminy. Działając na komórki mioepitelialne, powoduje ich kurczenie, co powoduje gładkie i rytmiczne skurcze przewodów i sarkomerów. Ten efekt skurczu ułatwia przepływ mleka z gronków do kanalików mlecznych, kończąc proces odruchu wypływu mleka i ułatwiając jego wydalanie. W okresie laktacji odpowiednie zastosowanie może wzmagać wydzielanie mleka, jednak w praktyce klinicznej stosuje się go raczej ze względu na fizjologiczne działanie sprzyjające laktacji, a nie zamierzoną laktację. Jednak w niektórych przypadkach, gdy zastój mleka jest spowodowany zablokowaniem kanalików piersiowych, rozsądne stosowanie może pomóc w poprawie wydalania mleka.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy: Niskie dawkioctan oksytocynymoże rozszerzać obwodowe naczynia krwionośne i powodować odruchową tachykardię. Dzieje się tak, ponieważ działa na receptory na-nieprążkowanych komórkach miazgi naczyniowej, aktywując szlaki sygnałowe w komórkach, co prowadzi do rozszerzenia naczyń. Jednak stosowany w dużych dawkach lub przez długi czas może aktywować OXTR w kanalikach nerkowych, działać antydiuretycznie, powodować retencję wody i sodu oraz zwiększać ryzyko „zatrucia wodnego”.
Działanie neuromodulacyjne: może również oddziaływać na neurony w jądrze przykomorowym i jądrze nadwzrokowym podwzgórza, wpływając na zachowania społeczne i przywiązanie dziecka do matki poprzez układ limbiczny. W eksperymentach na zwierzętach wykazano, że poprawia zachowania opiekuńcze matki i wzmacnia więzi emocjonalne między matką a dzieckiem.