Tabletka liksysenatydu

1. Projekt badawczy

Badanie ELIXA to globalne, randomizowane, podwójnie-ślepe, kontrolowane placebo-badanie prowadzone przez profesora Marca Pfeffera z Harvard University Medical School i Brigham Women's Hospital. Do badania włączono ogółem 6068 pacjentów z glikurezą typu 2 i ostrym zespołem wieńcowym (ACS) z 49 krajów. Średni wiek tych pacjentów to 60 lat, 30% to kobiety, 76% rasy kaukaskiej, średni BMI 30kg/m2, średni poziom glukozy we krwi na czczo 149mg/dl, średni poziom HbA1c 7,7%, a średni czas trwania choroby 9 lat. Przed połączeniem się z ostrym zespołem wieńcowym u 22% pacjentów przebyty zawał mięśnia sercowego (MI), a 22% miało w przeszłości niewydolność serca. Średni odstęp czasu od wystąpienia ostrego zespołu wieńcowego do losowego przydziału do grupy wynosi 72 dni. 3034 pacjentów otrzymujących leczenietabletka liksysenatydu(dawka początkowa 10 μg/dobę, którą można zwiększyć do 20 μg/dobę), natomiast pozostałych 3034 pacjentów otrzymywało placebo.

Okres obserwacji-przekracza 2 lata, a niektórzy pacjenci są obserwowani nawet przez 3 lata.

Głównym złożonym punktem końcowym badania jest zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawał mięśnia sercowego, udar lub niestabilna dusznica bolesna wymagająca hospitalizacji.

2. Podstawowe wyniki: neutralne, ale bezpieczne
Po 3 latach-obserwacji wyniki sercowo-naczyniowe w grupie Lixilalai i grupie placebo wykazały wysoki stopień spójności:

Wniosek jest jasny i jednoznaczny: leczenie Liraglutidum nie zwiększa ryzyka wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego. Profesor Marc Pfeffer z Harvard Medical School wyraźnie zauważył na dorocznym spotkaniu ADA w 2015 r.: „Wśród pacjentów z cukrzycą typu 2 i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym leczenie risiladą jest bezpieczne w aspektach sercowo-naczyniowych i może również przynosić korzyści metaboliczne. Sugeruje to, że klinicyści mogą być pewni stosowania takich agonistów receptora GLP-1 jak risilada w celu lepszej kontroli poziomu cukru we krwi”.

Dr Matthew Riddle z Oregon Health and Science University dodał dalej: „Chociaż wielkość utraty masy ciała i obniżenia ciśnienia krwi nie jest znacząca, liczba uczestników tego badania jest duża, a dane te mają znaczenie statystyczne, a nawet mogą mieć pewne znaczenie kliniczne

Istnieją różnice w działaniu różnych agonistów receptora GLP-1 na układ sercowo-naczyniowy, a zrozumienie tych różnic może pomóc w precyzyjnym doborze leków w praktyce klinicznej.

Profesor Guo Yifang przeanalizował, że Liraglutidum ma lepszy wpływ na redukcję HbA1c niż Liraglutidum. Ten pierwszy ma lepszy wpływ na obniżenie poziomu glukozy we krwi na czczo niż Liraglutidum, ale ten drugi ma lepszy wpływ na obniżenie poziomu glukozy we krwi poposiłkowej niż Liraglutidum. Działanie Liraglutidum na redukcję masy ciała jest również lepsze niż Liraglutidum (badanie Kapitza). W badaniu GetGoal-X porównano przeciwnadciśnieniowe działanie eksenatydu i liraglutidum, a wyniki wykazały, że eksenatyd obniża ciśnienie krwi o 2,9/1,3 mmHg, podczas gdy liraglutidum obniża ciśnienie krwi o 2,5/1,8 mmHg, przy czym oba wyniki są porównywalne.

Meta-analiza opublikowana w AME Clinical Research Reviews w 2023 r. dodatkowo potwierdza, że meta-analiza wszystkich CVOT stosujących agonistów receptora GLP-1 wykazała 10% zmniejszenie całkowitego ryzyka MACE (HR=0.90, 95% CI: 0,82~0,99; P=0.033), co oznacza 13% zmniejszenie ryzyka zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych (HR=0.87, 95% CI: 0,79~0,96; P=0.007) i 12% zmniejszenie ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny (HR=0.88, 95% CI: 0,81~0,95; P=0.002). Wskazuje to, że agoniści receptora GLP-1 jako całość rzeczywiście mają działanie ochronne na układ sercowo-naczyniowy, a „neutralne” wyniki działania liraglutidum mogą być związane z projektem badania (dążenie do utrzymania podobnego poziomu glukozy we krwi w obu grupach) i właściwościami leku (krótko działający, priorytet poposiłkowy).

Po pierwsze, bezpieczny wybór hipoglikemii dla chorych na glikemię typu 2 i ostry zespół wieńcowy (ACS). Badanie ELIXA w szczególności objęło tę populację najwyższego ryzyka, wykazując, że liraglutidum nie zwiększa ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych w tej populacji i stanowi niezawodny wybór w leczeniu glukozy we krwi po ACS.

Po drugie, strategia „zabezpieczenia” układu sercowo-naczyniowego w połączeniu z insuliną bazową. Połączenie liraglutidum i insuliny podstawowej może podwoić wskaźnik przestrzegania HbA1c (28% w porównaniu z. 12%), jednocześnie znacznie zmniejszając masę ciała i dawkę insuliny. Częstość występowania objawowej hipoglikemii u uczestników leczonych insuliną bazową w wywiadzie była w przybliżeniu o połowę mniejsza niż w grupie placebo leczonej lewocetyryzyną. Działanie leku Lysimal polegające na utracie masy ciała dokładnie przeciwdziała wpływowi insuliny na przyrost masy ciała, tworząc efekt kontroli ryzyka sercowo-naczyniowego wynoszący „1+1<2".

Po trzecie, optymalny plan dla osób starszych, chorych na choroby układu krążenia-wysokiego ryzyka. Badanie GetGoal-O wykazało, że u chorych na cukrzycę typu 2 bez łamliwości w wieku 70 lat i starszych liraglutidum jest skuteczny i bezpieczny w odchudzaniu, a objawowa hipoglikemia występuje jedynie u 5,7% (grupa placebo 12,7%). 28% uczestników badania ELIXA miało umiarkowane zaburzenia czynności nerek i nie stwierdzono zwiększonego ryzyka wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego w tej podgrupie leku Risilar.

Po czwarte, utrzymanie hipoglikemicznej odpowiedzi antyregulacyjnej pośrednio chroni układ sercowo-naczyniowy. Badania przeprowadzone przez zespół Bo Ahré n wykazały, że liraglutidum zmniejsza poziom glukagonu i adrenaliny przy hipoglikemii 3,5 mmol/l, ale utrzymuje odpowiedź przeciwregulacyjną przy ciężkiej hipoglikemii 2,8 mmol/l. Oznacza to, że Lixilalai nie „zamknie” ostatniej linii obrony organizmu przed ciężką hipoglikemią, pośrednio zmniejszając ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych spowodowanych ciężką hipoglikemią.